Terug naar Zorghuis Nederland       
  • home1
  • home2


“Die korte lijnen werken echt bijzonder goed”

Mevrouw De Rijk is dementerend en was van de dagelijkse verzorging afhankelijk van haar 89-jarige broer. Voor de nacht was er nachtopvang geregeld.
Maar toen mevrouw De Rijk ’s nachts uit haar bed viel en een arm brak, moest er acuut een opvangplaats worden gezocht. De Verpleegkundige Dementie
heeft toen geregeld dat mevrouw De Rijk nog diezelfde avond bij Zorghuis Tienray terecht kon. 

Alphons Massar, de aangetrouwde neef  van mevrouw De Rijk: “De ontvangst die avond was zo enorm hartelijk. Echt een warm onthaal. Het voelde zo goed,
dat de familie heeft besloten om tante hier permanent te laten wonen. Ook om haar broer te ontlasten, want dat ging echt niet meer.” Van die keuze heeft de
familie nog geen dag spijt gehad. “De sanitaire voorzieningen zijn wel wat verouderd en mogen wel vervangen worden, maar door de kleinschaligheid is er zo
veel meer aandacht voor de bewoners. En daar gaat het om. Bovendien zou onze tante met haar dementie in een ander verzorgingshuis op een gesloten afdeling
komen, en dat is hier niet het geval. Door de mix van zorgbehoeften wordt tante juist positief gestimuleerd en heeft ze meer aanspraak. Hoewel ze niet aan veel
activiteiten meedoet, legt ze wel graag een kaartje met de andere bewoners. Dat vond ze vroeger ook altijd al leuk. ”

De heer Massar zou Zorghuis Tienray zeker ook bij anderen aanbevelen: “De zorg is hier echt goed. Maar ook het contact met de familie verloopt uitstekend.
Ze kennen je allemaal en maken altijd wel een praatje als je ze tijdens de koffieronde tegenkomt. En als je iets met hen bespreekt, wordt dat ook direct opgepakt.
Er wordt niet alleen goed geluisterd maar ook gehandeld. Bijzonder is ook wel dat het personeel ook uit zich zelf telefonisch contact met de familie opneemt als er
zaken moeten worden geregeld, zoals tandpasta of kleding. Die korte lijnen werken echt bijzonder goed. En fijn dat dit ook allemaal uit het PGB betaald kan worden.”

September 2015


“De beloofde persoonlijke aandacht wordt hier echt waargemaakt”

Mevrouw Kersten (85) kreeg in november 2013 een hersenbloeding. Na een langdurige opname in het ziekenhuis en revalidatiecentrum werd duidelijk dat zij niet
meer naar huis kon. Jacqueline Jeuken-Kersten, dochter van mevrouw Kersten: “We werden door familie geattendeerd op Zorghuis Tienray dat binnenkort zou worden
geopend. En omdat mijn vader in Tienray woont en niet in bezit van een auto is, leek dit ideaal voor mijn moeder.” Een kennismakingsgesprek volgde.
“Ons gevoel was gelijk goed. Mijn moeder zei altijd dat ze hoopte nooit in zo’n naargeestig verpleeghuis terecht te komen. Zorghuis Tienray ziet er helemaal niet uit als
een verpleeghuis, ook binnen niet. Het is allemaal heel huiselijk. Bovendien beloofden ze veel persoonlijke aandacht. Ook omdat er geen gesloten afdelingen zijn, besloten
we haar in te schrijven. Zo werd mijn moeder  maart 2014 een van de eerste bewoners. En die beloofde persoonlijke aandacht wordt meer dan waargemaakt! Sinds kort
is mijn tante in een ‘normaal’ verpleeghuis opgenomen, en het verschil valt nu nog meer op.”

“Het verblijf van mijn moeder kan volledig uit het PGB worden bekostigd. In het begin is dat wel even een gedoe om allemaal te regelen, maar we zijn daar gelukkig ook
heel goed in begeleid door Zorghuis Tienray. En bovendien wegen deze opstartperikelen – of hebben we daarin pech gehad? -  met het zorgkantoor totaal niet op tegen
de vele voordelen van Zorghuis Tienray.”

“Wat ook fijn is, is het feit dat er veel vaste activiteiten begeleiders in dienst zijn, in plaats van dat er wisselende vrijwilligers aanwezig zijn. Dat schept een band. Er worden
genoeg activiteiten georganiseerd. Zo wordt er in het weekend regelmatig een taart of cake gebakken. De bewoners die niet mee kunnen doen met het bakken zelf, zitten er
dan toch allemaal omheen en worden door de begeleiders actief betrokken door een praatje. Ook komt er wel eens een man langs met een zorghond waarover hij dan vertelt.
Mijn moeder houdt erg van honden, dus dat is altijd leuk. Maar ook trekken ze er weleens op uit. Zo gaan ze bijvoorbeeld wel eens in groepjes naar een museum.
Er is altijd wel iets te doen.”

“De mix van zorgbehoeften van de bewoners is denk ik ook voor de bewoners zelf heel prettig. Als niemand meer kan praten, of iedereen in een rolstoel zit, dan valt dat extra
op en maakt het misschien somber. Maar de mix zorgt ervoor dat er toch een betere afspiegeling is. Mijn moeder heeft op heldere momenten wel eens problemen met het feit
dat ze in een rolstoel zit, maar zwaait en lacht ook naar bewoners en medewerkers. Na een nachtje in het ziekenhuis was ze erg onrustig, maar toen ze eenmaal weer in haar
eigen kamer was, kwam ze weer tot rust. Daaruit kunnen we wel opmaken dat Zorghuis Tienray voor haar toch als ‘thuis’ voelt. En natuurlijk hartstikke fijn dat mijn vader nu
twee keer per dag op bezoek kan gaan!”

September 2015